Wyrok TSUE z dnia 15 czerwca 2023 roku – sprawy frankowe 

W dniu 15 czerwca 2023 roku, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał orzeczenie dotyczące kredytów frankowych.

Wspomniany wyrok TSUE zapadł na kanwie toczącego się procesu przed Sądem Rejonowym dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie. Sąd zwrócił się do Trybunału UE z pytaniem prejudycjalnym:

• czy dyrektywa w sprawie nieuczciwych warunków oraz zasady skuteczności, pewności prawa i proporcjonalności pozwalają stronom umowy kredytu hipotecznego uznanej za nieważną ze względu na to, że nie może ona dalej obowiązywać po usunięciu z niej nieuczciwych warunków, żądać rekompensaty wykraczającej poza zwrot kwot zapłaconych – wzajemnie – na podstawie tej umowy oraz poza zapłatę ustawowych odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty

Przed wyrokiem TSUE Rzecznik generalny wydał opinie, o której pisaliśmy tutaj:

https://kkk-adwokaci.pl/sprawy-frankowe/

Ku pokrzepieniu wszystkich serc (zasobów portfela i oszczędności fankowiczów) wyrok TSUE powtórzył tezy z opinii wydanej przez Rzecznika Generalnego TSUE, tym samym potwierdził, iż ochrona konsumentów jest zdecydowanie nadrzędną wartością.

Stanowisko Trybunału jest jasne:

–  kredytodawcą poza zwrotem udzielonego kapitału nie należą się żadne roszczenia, tym samym nie przysługuje mu roszczenie o wynagrodzenie za korzystanie z kapitału;

–  możliwość wstrzymania płatności rat na czas procesu pozostaje w gestii krajowych sądów.

Kredyty frankowe – adwokat Warszawa

Trybunał stwierdził, że: „dyrektywa 93/13 nie reguluje bezpośrednio skutków nieważności umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem po usunięciu nieuczciwych warunków. Określenie skutków, jakie pociąga za sobą takie stwierdzenie należy do państw członkowskich, przy czym ustanowione przez nie w tym względzie przepisy powinny być zgodne z prawem Unii, a w szczególności z celami tej dyrektywy. Zgodność zależy od tego, czy przepisy krajowe, po pierwsze, pozwalają na przywrócenie pod względem prawnym i faktycznym sytuacji konsumenta, w której znajdowałby się on w braku umowy uznanej za nieważną, a po drugie, nie zagrażają realizacji odstraszającego skutku określonego w dyrektywie. Nie wydaje się, by możliwość dochodzenia przez konsumenta względem banku roszczeń wykraczających poza zwrot miesięcznych rat podważała wskazane cele. W szczególności możliwość ta może przyczynić się do zniechęcenia przedsiębiorców do włączania nieuczciwych warunków do umów zawieranych z konsumentami, ponieważ włączenie takich warunków, pociągających za sobą nieważność umowy, mogłoby rodzić konsekwencje finansowe wykraczające poza zwrot kwot zapłaconych przez konsumenta i poza zapłatę, w danym przypadku, odsetek za zwłokę. Niemniej do sądu odsyłającego należy dokonanie oceny w świetle wszystkich okoliczności sporu, czy uwzględnienie tego rodzaju roszczeń konsumenta jest zgodne z zasadą proporcjonalności. Ponadto, dyrektywa stoi na przeszkodzie temu, by bank miał prawo żądać od konsumenta rekompensaty wykraczającej poza zwrot wypłaconego kapitału oraz poza zapłatę ustawowych odsetek za zwłokę.”(Komunikat prasowy TSUE nr 99/23, Luksemburg, 15 czerwca 2023 r.)