W poprzednich publikacjach dotyczących rozwodu wskazywaliśmy, że jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia, każdy z małżonków może żądać, ażeby sąd rozwiązał małżeństwo przez rozwód. Prawnik rodzinny z kancelarii adwokackiej podkreśla jednak, że mimo zupełnego i trwałego rozkładu pożycia rozwód nie jest dopuszczalny, jeżeli wskutek niego miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków albo jeżeli z innych względów orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.
Ponadto rozwód nie jest również dopuszczalny, jeżeli żąda go małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia, chyba że drugi małżonek wyrazi zgodę na rozwód albo że odmowa jego zgody na rozwód jest w danych okolicznościach sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.
Tak więc pierwszą negatywną przesłanką jest okoliczność, zgodnie z którą, orzeczenie rozwodu jest niedopuszczalne, jeżeli wskutek niego miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków. Prawnik od rozwodów podkreśla, że Sąd będzie oceniał skutki orzeczenia rozwodu, a nie skutki rozkładu pożycia małżonków. Te ostatnie chociażby w niewielkim stopniu, ale zawsze negatywnie wpływają na sytuację małoletnich dzieci.
Z doświadczenia adwokatów z kancelarii prawa rodzinnego w Warszawie wynika, że w przypadku, gdy Sąd poweźmie wątpliwości co do dobra małoletnich dzieci, przeważnie dopuszcza z urzędu dowód z opinii biegłych sądowych, aby Ci ocenili, czy rozwód będzie negatywnie wpływał na sytuację dzieci stron.
Oczywiście na końcu to Sąd podejmuje decyzję w oparciu o wydaną przez biegłych opinię, której skuteczne zaskarżenie w przypadku, gdy jest ona niekorzystna, może okazać się kluczowe w kwestii ostatecznego rozstrzygnięcia.
Przechodząc do drugiej z negatywnych przesłanek orzeczenia rozwodu, należy przytoczyć fragmenty wyroku Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 9 października 1998 r. (sygn. akt: III CKN 573/98), w którym Sąd wskazał, że przepis art. 56 § 2 zd. ostatnie KRO przewiduje niedopuszczalność orzeczenia rozwodu, jeżeli orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. W danym wypadku w grę może wchodzić interes i dobro współmałżonka lub innych osób. Np. orzeczenie rozwodu może okazać się sprzeczne z zasadami współżycia społecznego zwłaszcza wówczas, gdy jedno z małżonków jest nieuleczalnie chore, wymaga pomocy i rozwód dla niego stanowi rażącą krzywdę. Niekiedy przeciwko udzieleniu rozwodu mogą przemawiać względy natury społeczno-wychowawczej, które nie pozwalają, by orzeczenie rozwodu sankcjonowało stan faktyczny powstały na tle złośliwego stosunku do współmałżonka albo na tle innych przejawów lekceważenia małżeństwa i rodziny.
Jak więc wynika z powyższego, brak orzeczenia rozwodu z powodu sprzeczności z zasadami współżycia społecznego ma na celu ochronę powszechnie uznawanych wartości, których naruszenie nie może zasługiwać na uwzględnienie. Adwokat Warszawa rozwód wskazuje, że w praktyce oddalenie powództwa o rozwód w związku ze sprzecznością z zasadami współżycia społecznego występuje niezwykle rzadko.
Jak to już zostało wskazane we wcześniejszej części niniejszego artykułu, rozwód nie jest również dopuszczalny, jeżeli żąda go małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia, chyba że drugi małżonek wyrazi zgodę na rozwód albo że odmowa jego zgody na rozwód jest w danych okolicznościach sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.
